Gülmekten yazamıyorum ama şu küçük eleman benim. Yer Sakarya/ Karasu/ İhsaniye. Amcamın ahırındayım. Arkamdaki ineklere hatırladığım kadarıyla o zamanlar "mö" diyordum.
"Möööler" geldi "mööler" gitti diye. Yüzüm neden öyle derseniz korkudan. Onlara o kadar yakın olmak beni ürkütmüş. Sarı eşofmanım ise beni benden aldı... Dayanamayacağım...haahaahaha!!!
Hahahaha... Babamın bana kahvaltıda bir şeyler yedirmeye çalışması. Bak bunu kim çekmişse tebrikler yani. İstanbul' da bir yerdeyiz(Hatırlamıyorum)
Babamın tüfeği. Babam zamanın tilki avcısıdır. Hiç bir zaman oynatmazdı beni tüfeği ile. Şimdi bile zar zor veriyor. Bende o kadar meraklısı olmadım zaten. Silahı ne zor kaldırmışım yahu.
Karadeniz' in dalgalı suları. Boynumda deniz kabuklarından yaptığım küçük bir kolyecik var. Eli belinde isyankar bir velet.
Kuzenler. Bu poz zaman zaman tekrarlanıyor. Dedemlerin eski evi.
Annem ile ben yine dedemlerin evi. Sen çok gülesin küçük Özgün.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder