Hikayesi Olan Fotoğraflar

Bilgisayarımda Sakarya klasörüne bakarken 2008' de çektiğim bu fotoğrafı gördüm. Ve hatırladım, bu fotoğrafın bir hikayesi vardı. Ama ondan önce size kısaca babamı anlatayım. Babam emekli olduktan sonra Sakarya' da ki evle, oradaki bahçeyle, tavuklarla ilgilenmeye başladı.Emeklilik tabii. İstanbul' a gelir ama bir ay filan kalır duruma göre sonra yine kaçardı Sakarya' ya sıkılıyordu çünkü buralarda. Kış filan dinlemez köyün sonunda tek başına otururdu. Şimdilerde pek durmuyor geliyor da. Korkmazdı ! Asabidir ! Dediğini tak diye anlayacaksın ! Annemi her daim yanında ister. Şakacıdır. Örneğin annem arar "ne zaman geleceksin" der babam "haftaya" der. Ama bir bakarsın zil çalar kapıdadır. (Bu örnekte herhangi bir abartma yoktur) Ama gel gelelim babamın şu dünyada en korktuğu şeye, şu yağmurlu havalara. Gök gürültüsü, şimşek, yıldırım. Bu üçlüden ödü kopar babamın telefonunu filan kapatır, televizyonun fişlerini çıkarır. Tabii Sakarya' da ki evde.

Şimdi gelelim bu fotoğrafın hikayesine; Bu fotoğrafı çekerken yağmur yağıyordu. Babam gördüğünüz üzere bahçeyi seyre dururken annemde telefonuna bakıyordu. Ben ise bu anın nedense fotoğrafını çekmişim ama flaş açık imiş. Diğer fotoğrafta göreceğiniz üzere babam kendini şimşek çakıyor sanarak içeri atmış, yazık kalbini filan tutmuş adam :)

üzgünüm baba :)

Eski Dosta Veda

Eski telefonum Sony Ericsson K750i 

Ablamın, 2008 in hangi ayı olduğunu hatırlayamadığım bir gününde almıştı bu telefonu. Güzeldi, sesi iyiydi, analog tuşu çok kullanışlıydı. Almadan önce yorumları okumuştum. Analogu çabuk bozuluyor diye bir sürü yorum vardı. Bende öyle bir sorun olmadı çok şükür. İlk düştüğünde kalbim yerinden oynamıştı ama sonraları alışmıştım. Onun kaya gibi olduğunu öğrendim. Güzel mesajlar aldım, kötü mesajlar aldım. Benimle maceradan maceraya koştu. Filmlerimde bile boy göstermişti.2.0 megapixels  kamerasıyla çoğu anı ölümsüzleştirdim. Paylaştım. Arkasında kamerayı açmak için olan kapak ile az mı oynadım. Neyse artık diyeceğim o ki artık o yok. Onun artık başka bir sahibi olacak. Başka maceralara atılacak. Çünkü o artık zamanın gerisinde kaldı ve ben başka bir telefon aldım. Yoluma S.E.X. Ray la devam edeceğim.

dip not: S.E.X. : Sony Ericsson Xperia 'dır.   

Kahve

Alıntıdır

Yönetmenliğin temelinden midir nedir bilmem ama çoğu yönetmen kahveyi sever. Ki bende severim. Zaten kahvesi, sigarası ve fuları olmayan yönetmen olmaz derler. Ben sağlığıma dikkat eden biri olarak sigara kullanmıyorum ama diğer ikisi bende mevcut. Kahveyi niye seviyorum ? Bilmiyorum. Bağımlı mıyım ? Hayır. Bir şeyi sevmek için neden aramak gerekmez. Türk kahvesinin küçük fincanda olması benim için hemen bitmesine neden oluyor ve beni kesmiyor. Ve ayrıca kahve içince uyku açar derler, bana hiç öyle bir etkisi olmuyor. Aksine uyku basıyor. Eminin tek bana olmuyordur. Neyse size internette biraz kahveyle ilgili bilgiler topladım onları paylaşayım.

     
- Kafeinin Vücuttaki Yıkıcı Etkileri Nelerdir? 

Bir fincan kahve mideye ulaştıktan 15 dakika sonra kana karışır ve etkileri hissedilmeye başlar. Bu etkiler şöyle sıralanabilir:
* Beyne giden kan damarlarını daraltır: Damarların daralmasını beyin bir tehdit olarak algılar ve savunma tepkisi olarak uyanık kalınmasını sağlar.
*Stres hormonlarının yükselmesine neden olur. Bu şekilde kan basıncını ve nabız atışını hızlandırır, kan damarlarını daralttığından el ve ayaklarda soğumaya neden olur, mide asit seviyesini yükseltir. Bu durum, vücudun stres altında verdiği tepkilere yakındır.
* Adrenalin ve dopamin hormonlarının salgılanmasını artırır. Adrenalin uyanıklık ve aktifliğin artmasını, dopamin ise beyindeki keyif merkezlerinin uyarılmasını sağlayan hormondur. Bu şekilde vücudun enerji seviyesi artar, uyanık ve dinç olma, keyif ve rahatlık hislerinde kısa süreli artış olur.
Kaynak: Webhatti.com

- Kahve Ağacı

Çiçekleri beyaz ve hoş kokulu, kirazı andıran kırmızı meyvasının içinde iki çekirdek bulunan, dikildikten yaklaşık 3 yıl sonra meyve vermeye başlayan ve 30-40 yıl boyunca aralıksız meyve veren bir ağaç türüdür. Doğal haline bırakıldığında 8-10 metreye kadar uzayan ağaç, meyvelerin kolay toplanabilmesi için sürekli budanarak 4-5 metre uzunluğunda bir çalı boyutunda tutulur. Kahvenin defne yaprağına benzer derimsi ve kenarları dalgalı kışın dökülmeyen koyu, parlak ve sivri uçlu yaprakları vardır. Bol yağış alan, ortalama sıcaklığın 18-24° C arasında bulunduğu ve don olayının görülmediği, ekvatorun 25 Kuzey'i - 30 Güney'i arasındaki kuşakta yetişir. Soğukta ağaç ölür, ayrıca ani ısı değişiklikleri de ağaca zarar verir. Nemli ortamı sevdiğinden, kahve ağacının düzenli yağışın olduğu tropik bölgelerde yetiştirilmesi gerekir. Doğada pek çok yetişen türü olmasına rağmen yalnızca coffea arabica ve coffea robusta adındaki türlerin tarımı yapılmaktadır.

Kaynak: Vikipedi

- Türk Kahvesi 

1517 yılında Yemen Valisi Özdemir Paşa, lezzetine hayran kaldığı kahveyi İstanbul'a getirdi. Türkler tarafından bulunan yepyeni hazırlama metodu sayesinde kahve, güğüm ve cezvelerde pişirilerek Türk Kahvesi adını aldı. İlk olarak Tahtakale'de açılan ve tüm şehre hızla yayılan kahvehaneler sayesinde halk kahveyle tanıştı. Günün her saati kitap ve güzel yazıların okunduğu, satranç ve tavlanın oynandığı, şiir ve edebiyat sohbetlerinin yapıldığı kahvehaneler ve kahve kültürü dönemin sosyal hayatına damgasını vurdu.

Saray mutfağında ve evlerde yerini alan kahve, çok miktarda tüketilmeye başlandı. Çiğ kahve çekirdekleri tavalarda kavrulduktan sonra dibeklerde dövülerek cezvelerde pişirilmek suretiyle içiliyor ve en itibarlı dostlara büyük bir özenle ikram ediliyordu. Kısa sürede, gerek İstanbul'a yolu düşen tüccarlar ve seyyahlar gerekse Osmanlı elçileri sayesinde Türk Kahvesinin lezzeti ve ünü önce Avrupa' yı oradan da tüm dünyayı sardı.
Kaynak: Vikipedi

“Bazen bir kahve yudumlayıp bir şarkı açarsın, susarsın ve o şarkı senin söylemek istediğin her şeyi söyler.”

Winged Creatures

Askerde Yumurta

                                   Kendi yapımım olan sahanda yumurta. 

Görevlerin vazgeçilmezi, askerde yapıldığında pirana balıkları gibi beş dakikada bitirdiğimiz sahanda yumurta. Askeriyede her daim enfes yemekler çıkmayabilir. Bizde karakolda olmamızın rahatlığı ile hemen mutfaktan yumurta, daha önceden sipariş ettiğimiz tüp ve aldığımız tavayla hemen yumurta yapardık. Ben hiç yapmamıştım aslında karakolda. Bir keresinde yapmaya kalktım ekip kalp krizi geçirdi. "Kaşar öyle mi doğranır, bir tarafı çok tuzlu burada hiç tuz yok" gibi eleştiriler alınca işi tecrübelilere bıraktık. Hepsinin ellerine sağlık tekrardan. Bir daha öyle bir yumurta, öyle bir  menemen yiyemeyeceğiz. Olsun her şeyi tadında bırakmak lazım. Karın yağması da güzel ama devamlı yağarsa olmaz öyle değil mi ?
O ne öyle, hep beyaz hep soğuk !  

TÜYAP (çıkış) from Özgun Mansur on Vimeo.

31. İstanbul Kitap Fuarı

TÜYAP from Özgun Mansur on Vimeo.

OK ATIŞI

OK from Özgun Mansur on Vimeo.

Değişmeyen Tek Şey Değişimdir

Askerlik insana bir şeyler öğrettiği doğrudur, onlardan biride bir yılda hiçbir şeyin değişmediğidir. Askere gitmeden önce farklı geldikten sonrada farklı biri olduğumu ruhen hissediyorum ama etrafımdaki insanlar en azından çok iyi tanıyanlar hep aynı şeyi söylüyor "Özgün hiç değişmemiş". Şu günlerde sadece toparlanmaya çalışıyorum. 15 ay mantıksızlığın, emrin demiri kestiği, delirme noktasına gelindiği, her gün bağırışın çağırışın olduğu bir yerden geldim. Oranın farklı kuralları farklı bir raconu vardır. İçeride sanki hiç dış dünya yokmuş gibi davranılır. Tüm hayatı alayın sınırları içerisinde sanıyorlar sanki. Askerliğini doğuda (Bitlis ve Van' da) yapan birisi olarak doğuda ki izlenimim tam bir bilim-kurgu filmi gibi bir yer. Doğası, havası, gecenin köründe sağda solda yanan ışıklar (çoğu sürüsünü arayan çoban oluyor) bazen sinirinizi bozabilir.  İki ay köyümde zor kalan ben. Yedi ay etrafında dağlardan oluşan bir karakolda, yataklarımızı on kişinin kaldığı konteynerlerde   geçirmek zorunda kaldım.
Neyse öyle yada böyle bütün keyfi ve rezilliği ile bitti.
Askerlik koca bir özlemdir... psikolojik bir savaştır...

Dediğim gibi şu günlerde toparlanmaya çalışıyorum. Oluşumumu tamamlamaya. Yenilik şart. Hayattan tat almalı insan. Yaşam, bu dünya güzel. Hayat kırgın ve küs kalmak için çok kısa. Sinema hayalim hala devam ediyor. Çalışmalarım devam edecek ekip arkadaşlarımla. 2012 sezonuna damga vuran filmleri izleyeceğim tabii, koca bir sene kaybım var. Arayı kapatmam lazım. Yeni insanlar girecek hayatıma onlarla tanışmaya hazırım.

Dünya' ya dair bir iki şey;
Batı, doğuyu rahat bırak !
Terörist, bok var dağda in aşağı !
İnsanlık ne olur çığırından çıkma !
Alex seni özleyeceğiz !
Halil Sezai yeni Teoman' ımız !

şafak ise... daha yeni başlıyor !              

Hayat Akıp Gider

Yaşamım boyunca geçen günlerimi saymadım hiç. Kimse saymaz. Ama askerde her şey değişiyor. Sayıyorsun, hemde her gün bazen kaptırıyorsun, artık bundan sonra hayatın sanki böyle gidecekmiş gibi. Ama umudumuzu kaybetmiyoruz. Bitecek diyoruz bir gün güneş bizim için doğacak diyoruz. İnanıyoruz. Mantıksızlığına rağmen dayanıyoruz. İki- üç aylık arkadaşlarına her şeyini anlatıyorsun, içini döküyorsun, güveniyorsun,beraber yatıyorsun, kavga ediyorsun, anlaşmaya çalışıyorsun, sanki yıllardır tanıyormuş gibi...bazen bir bakıyorsun ailen oluyorlar. Hayatında bir defa yaşayacağın şeyleri "Vatan Borcu" niyetine katlanıyorsun.

Bir önce ki yazımda "şimdilik bu son yazım" demişim.Vaktim olamayacağını düşündüğümden. Tekrardan bir şeyler yazma isteği beni kemirirken hazır "çarşı izinin deyim" bir kaç bir şeyler karalayayım dedim. Fazla vaktim yok içimden gelenleri döktüm hemen buraya. Askerlikte bir şeyler yazmak için düşünmek zor. Kendini tamamen odaklayamıyorsun. Ama yinede bir iki hikaye (asker arkadaşlarımın yardımlarıyla) yazdım. İstediğim seviyeye daha ulaşamamış olsam da en iyisini bulana kadar devam edeceğim. Bolca vaktim var nasıl olsa.

Uzun metraj bir film içinde hikaye çalışmaları yapmaya başladım. Her şeyi ama her şeyi not alıyorum. Alt yapısını sağlam kurmak için ince eleyip sık dokuyorum. Hataya yer yok !

Neyse artık aklıma bir şeyler gelmiyor, benden şimdilik bu kadar. Kendinize iyi bakın sevgili Dünyalılar...

Erciş/Van - Şafak ise... boş verin...